ผู้หญิงที่เกิดวันพฤหัสบดี ในเดือนพฤษภาคม ปี 2546 แล้วมีลัคนาราศีเมษ มักจะมีพื้นฐานนิสัยที่เด่นชัดมากเลย คือมีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก รู้สึกตัวเองเก่งและพร้อมนำคนอื่นเสมอ ชอบความยุติธรรมสุดๆ ไม่ยอมให้ใครถูกเอาเปรียบง่ายๆ เพราะได้รับอิทธิพลจากดาวพฤหัสบดีที่เป็นดาวครู ดาวแห่งปัญญา ความรู้ และความเมตตา
เมื่อมาผสมกับพลังของราศีเมษที่เป็นธาตุไฟ ทำให้มีทั้งความกล้าหาญ ความใจร้อนแบบไฟลุก และความกระตือรือร้นที่พร้อมลุยทุกเรื่องเลย บางทีก็อาจจะใจร้อนเกินไปหน่อยจนตัดสินใจเร็ว แต่โดยรวมแล้วเป็นคนที่มีเสน่ห์แบบผู้นำธรรมชาติ คนรอบข้างมักจะเชื่อถือและยอมตามได้ง่ายมาก
พอพูดถึงเรื่องเสริมดวงด้วยของใช้หรือสินค้าต่างๆ ก็จะเน้นไปที่สิ่งที่ช่วยให้บุคลิกดูภูมิฐานขึ้นแต่ยังคงความคล่องตัว ทันสมัย ไม่ดูแก่หรือเชย เพราะดาวพฤหัสบดีชอบอะไรที่มีระดับ มีความน่าเชื่อถือ ส่วนราศีเมษก็ต้องการความสดใส มีพลัง สีที่ถูกโฉลกที่สุดเลยคือสีส้ม สีทอง แล้วก็สีเหลือง เพราะเป็นสีประจำวันพฤหัสบดีที่ช่วยเรียกทรัพย์ เสริมเสน่ห์ และทำให้พลังงานไหลเวียนดี
สีเหล่านี้มาจากอิทธิพลของดาวพฤหัสบดีที่เกี่ยวข้องกับแสงสว่าง ความรุ่งเรือง ถ้าใส่เสื้อผ้าโทนสีพวกนี้บ่อยๆ โดยเฉพาะวันที่ต้องไปคุยงานสำคัญหรือเจรจาเรื่องใหญ่ จะรู้สึกเลยว่าคนอื่นให้ความเคารพมากขึ้น ออร่าดูมีบารมี แนะนำให้เลือกเนื้อผ้าดีๆ ตัดเย็บเรียบร้อย อย่างผ้าไหม ผ้าฝ้ายเนื้อดี หรือชุดที่ดูหรูหราแต่ไม่แข็งทื่อ โทนเอิร์ธโทนผสมสีแสดสว่างก็ช่วยเพิ่มความมั่นใจได้เยอะ เพราะมันทำให้ดูอบอุ่นแต่ยังมีพลังไฟของราศีเมษแฝงอยู่
มาที่เครื่องประดับกันบ้าง สำหรับคนเกิดปีมะแมอย่างปี 2546 การใส่ทองคำแท้หรืออัญมณีสีเหลืองอย่างบุษราคัมจะตรงจุดมากที่สุด บุษราคัมเป็นพลอยประจำดาวพฤหัสบดี ช่วยเรื่องสติปัญญา สมาธิ ความมั่นคงในงาน และยังเสริมความเมตตาให้เพิ่มขึ้นด้วย
คนเกิดวันพฤหัสบดีใส่แล้วจะรู้สึกคิดอะไรฉลาดขึ้น ตัดสินใจดีขึ้น นาฬิกาข้อมือก็ควรเลือกแบบเรียบหรู หน้าปัดกลมหรือเหลี่ยม ขอบทองหรือพิงค์โกลด์ เพราะมันช่วยเรื่องเวลาและจังหวะโอกาสดีๆ ในชีวิต ให้ทุกอย่างมาถึงตรงเวลาและราบรื่น กระเป๋าสตางค์แนะนำสีส้มหรือน้ำตาลทอง เพราะสีพวกนี้ช่วยกักเก็บเงินทองตามความเชื่อโบราณ ไม่ให้รั่วไหลง่ายๆ
ส่วนสีที่ควรหลีกเลี่ยงคือม่วงเข้มหรือดำจัด เพราะมันอาจไปกดพลังความสดใสของธาตุไฟและดาวพฤหัสบดี ทำให้รู้สึกอึดอัดหรือโชคชะตาติดขัดได้
เรื่องเครื่องสำอางกับน้ำหอมก็สำคัญไม่แพ้กัน เพราะคนราศีเมษเป็นคนกระฉับกระเฉง ชอบเคลื่อนไหว น้ำหอมที่เหมาะเลยคือกลิ่นซิตรัสสดชื่นแบบส้ม มะนาว ผสมความหวานเบาๆ จากดอกไม้ หรือกลิ่นวู้ดดี้ที่อบอุ่นน่าเชื่อถือ กลิ่นพวกนี้ช่วยลดความใจร้อนของราศีเมษลงได้ ทำให้ดูนุ่มนวล มีสติมากขึ้น และยังดึงดูดคนดีๆ เข้ามาด้วย
การแต่งหน้าก็เน้นโทนส้มอิฐ ทองโกลว์ หรือบรอนเซอร์เบาๆ ให้หน้าดูสว่าง มีเลือดฝาดสุขภาพดี จะทำให้พลังงานบวกแผ่ออกมา ดึงดูดทั้งมิตรสหายและโชคลาภเข้ามาไม่หยุด
ส่วนของใช้ในบ้านหรือบนโต๊ะทำงาน สิ่งที่ทำจากไม้หรือวัสดุธรรมชาติจะเสริมดวงได้ดีมาก เพราะไม้เป็นธาตุที่เกื้อหนุนดาวพฤหัสบดีโดยตรง การวางต้นไม้เล็กๆ อย่างต้นรวยล้นฟ้าหรือกวนอิมทองไว้มุมโต๊ะทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จะช่วยเรื่องโชคลาภ ความราบรื่นในงาน และยังทำให้อารมณ์ดีขึ้นด้วย
ต้นไม้พวกนี้ตามความเชื่อช่วยดูดพลังลบและเพิ่มพลังบวก ของตกแต่งทรงแหลมหรือสามเหลี่ยมอย่างทับทิมสยามตั้งโต๊ะก็ดี เพราะช่วยระบายพลังไฟส่วนเกินของราศีเมษ ไม่ให้กลายเป็นความเครียด แต่เปลี่ยนเป็นพลังสร้างสรรค์แทน
เพิ่มเติมเกี่ยวกับคนเกิดปีมะแม ปีแพะตามนักษัตรจีน คนปีนี้มักใจดี มีเมตตามาก ชอบช่วยเหลือคนอื่น บางทีก็ขี้สงสารเกินจนตัวเองเหนื่อย การเสริมด้วยหินมงคลอย่างไทเกอร์อายที่ช่วยให้หนักแน่น เด็ดขาด หรืออะเวนจูรีนที่เสริมความมั่งคั่งและความสงบ จะทำให้ตัดสินใจดีขึ้น ไม่ใจอ่อนง่ายเกินไป และเพราะเกิดช่วงเช้า 09.32 น. ซึ่งเป็นเวลาที่พลังงานสูง การพกของที่มีสัญลักษณ์แสงสว่างหรือดวงอาทิตย์ เช่น จี้รูปพระอาทิตย์หรือของสีทองสว่าง จะช่วยเปิดทางชีวิตให้ราบรื่น ทั้งเรื่องเรียน งาน ความรัก ที่จะมั่นคงยั่งยืน
วิธีง่ายๆ อีกอย่างคือเลือกเคสมือถือหรือสมุดบันทึกที่มีลายทันสมัยแต่มีสีเหลืองหรือครีมแซม เมื่อใช้ของที่ถูกโฉลกแบบนี้บ่อยๆ จะสังเกตได้เลยว่าความมั่นใจเพิ่ม การคุยกับคนอื่นนุ่มนวลขึ้น และทุกอย่างสำเร็จง่ายกว่าเดิม เพราะพลังงานคลื่นตรงกับดวงชะตา ชีวิตโดยรวมจะไหลลื่น มีความสุขความเจริญเข้ามาตลอดเลย
สินค้าที่อยากจะยกขึ้นมาแนะนำให้เป็นพิเศษเลยสำหรับผู้หญิงที่เกิดวันพฤหัสบดี ราศีเมษ ปีมะแมคนนี้ก็คือ กระเป๋าสตางค์หนังแท้โทนสีส้มอิฐหรือสีส้มทองที่มีอะไหล่ซิปเป็นสีทองสว่าง
เนื่องจากพื้นฐานดวงชะตาเป็นคนธาตุไฟและเกิดวันครู การเลือกใช้กระเป๋าสตางค์ที่มีสีโทนร้อนแต่มีความสุขุมอย่างสีส้มอิฐจะช่วยเสริมพลังงานด้านการเงินให้ไหลเวียนดีมากเป็นพิเศษ สีส้มเป็นสีที่ช่วยกระตุ้นความกระตือรือร้นและความคิดสร้างสรรค์ ซึ่งเข้ากับบุคลิกของชาวราศีเมษที่ชอบความรวดเร็วและไม่หยุดนิ่ง
ส่วนวัสดุที่เน้นว่าเป็นหนังแท้นั้นมีความสำคัญมากในเชิงธาตุ เพราะหนังแท้มีคุณสมบัติของธาตุดินที่จะช่วยสะกดพลังความใจร้อนของธาตุไฟให้มีความนิ่ง มีความรอบคอบในการใช้จ่ายมากขึ้น ทำให้เงินที่เข้ามาไม่ไหลออกไปอย่างรวดเร็วเกินไปนั่นเอง
นอกจากเรื่องของสีและวัสดุแล้ว การที่กระเป๋ามีอะไหล่สีทองหรือซิปสีทองยังเป็นจุดดึงดูดโชคลาภชั้นดี เพราะสีทองสื่อถึงความมั่งคั่งและความรุ่งเรืองที่สอดคล้องกับเวลาเกิด 09.32 น. ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พระอาทิตย์กำลังทอแสงเจิดจ้าและเต็มไปด้วยพลังงานชีวิต การพกพาสิ่งของที่มีสีทองติดตัวจึงเหมือนเป็นการพกพาแสงสว่างแห่งความสำเร็จไว้กับตัวตลอดเวลา
สำหรับทรงของกระเป๋าหากเลือกเป็นทรงยาวแบบซิปรอบจะยิ่งดีมาก เพราะตามความเชื่อด้านศาสตร์ตัวเลขและฮวงจุ้ยนั้น กระเป๋าทรงยาวช่วยให้ธนบัตรอยู่ในสภาพที่เรียบร้อย ไม่ยับเยิน ซึ่งสื่อถึงความเคารพในทรัพย์สินและจะช่วยดึงดูดเงินทองให้เข้ามาหาเจ้าของกระเป๋าได้ง่ายขึ้นกว่ากระเป๋าทรงพับสั้นๆ ทั่วไป ซึ่งมักจะทำให้การเงินติดขัดหรือเก็บเงินไม่อยู่ในระยะยาว
ความรู้เพิ่มเติมที่น่าสนใจสำหรับการใช้กระเป๋าสตางค์เสริมดวงคือ ในวันแรกที่เริ่มใช้งาน แนะนำให้หาธนบัตรใบละ 100 บาทหรือ 1000 บาทที่มีเลขลงท้ายด้วยเลข 5 หรือเลข 9 ซึ่งเป็นเลขมงคลของคนวันพฤหัสบดีและราศีเมษมาใส่ไว้ในกระเป๋าเป็นเงินขวัญถุง โดยหันด้านที่มีพระบรมฉายาลักษณ์ขึ้นและไม่นำเงินส่วนนี้ออกมาใช้ เพื่อเป็นการเบิกชัยให้กระเป๋าใบนี้กลายเป็นแม่เหล็กดึงดูดทรัพย์ไปตลอดการใช้งาน
และอีกเคล็ดลับหนึ่งคือควรหมั่นจัดระเบียบกระเป๋า ไม่ปล่อยให้มีใบเสร็จเก่าๆ หรือเศษขยะค้างอยู่ในกระเป๋า เพราะสิ่งเหล่านี้ถือเป็นพลังงานด้านลบที่จะคอยขัดขวางโชคลาภไม่ให้เข้ามาหาเจ้าของที่เกิดในปีมะแมซึ่งมักจะเป็นคนที่มีความสับสนในใจง่าย การหมั่นเคลียร์กระเป๋าให้สะอาดและเป็นระเบียบจะช่วยให้สมองปลอดโปร่งและมีสมาธิในการจัดการเรื่องการเงินได้เก่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
สเปกของ กระเป๋าสตางค์ GUESS รุ่น BG7898140 AMORETTE SLG MED ZIP AROUND ZIP WALLET
| คุณสมบัติ | รายละเอียด |
|---|---|
| แบรนด์ | GUESS |
| รุ่น | BG7898140 AMORETTE SLG MED ZIP AROUND ZIP WALLET |
| สี | ส้ม |
| ราคา | 2,292 บาท |
| วัสดุ | PU (พียู) คุณภาพสูง ให้สัมผัสพรีเมียม ทนทาน |
| ขนาด (กว้าง x ลึก x สูง) | 14 x 3 x 10 ซม. |
| น้ำหนัก | เบา พกพาสะดวก |
| ลักษณะการปิด | ซิปรอบด้าน เปิด-ปิดแน่นหนา ป้องกันของหล่น |
| ช่องเก็บธนบัตร/เอกสาร | 2 ช่องใหญ่ |
| ช่องเก็บเหรียญ | 1 ช่องซิปแยก |
| ช่องเก็บบัตร | 3 ช่อง |
| การจัดระเบียบภายใน | แบ่งช่องชัดเจน เข้าถึงง่าย จัดเก็บเป็นระเบียบ |
| อุปกรณ์เสริมที่ให้มา | มาพร้อมกล่องบรรจุสวยงาม |
| สไตล์ | เรียบหรู ทันสมัย เหมาะกับทุกโอกาส |
| ความเหมาะสม | ใช้งานประจำวัน เดินทาง ประชุม หรือเป็นของขวัญ |
นิยาย ปริศนาซิปสีส้ม
ผมชื่อ “เอ็ดเวิร์ด แบล็คเวิร์ธ” นักสืบเอกชนในลอนดอน ปี ค.ศ. 1892 เมืองนี้เต็มไปด้วยควันจากโรงงานถ่านหินที่พวยพุ่งขึ้นฟ้าตลอดวัน กลิ่นเขม่าและเหล้าถูกผสมกันในตรอกแคบๆ ย่านไวท์แชเพิล ผมเคยเป็นตำรวจมาก่อน แต่หลังจากคดีหนึ่งที่ทำให้ผมผิดหวังกับระบบยุติธรรม ผมก็ลาออกมาเปิดสำนักงานเล็กๆ ของตัวเอง รับงานสืบทุกอย่าง ตั้งแต่ตามหานักต้มตุ๋นไปจนถึงคดีฆาตกรรมที่ตำรวจไม่อยากยุ่ง
คดีนี้เริ่มต้นจากจดหมายฉบับหนึ่งที่ส่งมาถึงสำนักงานของผมในเช้าวันฝนตกหนัก จดหมายจาก “มิสซิสเอมิเลีย ธอร์นตัน” ภรรยาม่ายของเซอร์เจมส์ ธอร์นตัน เศรษฐีเจ้าของโรงงานเหล็กกล้าที่ใหญ่ที่สุดในแมนเชสเตอร์ เขาถูกพบศพในห้องทำงานส่วนตัวเมื่อสัปดาห์ก่อน คอถูกกรีดด้วยมีดโกนอย่างแนบเนียน ตำรวจสรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตาย เพราะประตูห้องล็อกจากข้างใน และไม่มีร่องรอยการงัดแงะ แต่มิสซิสธอร์นตันไม่เชื่อ เธอจ้างผมให้สืบความจริง โดยบอกว่าสามีของเธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะฆ่าตัวตาย เขากำลังจะปิดดีลใหญ่กับนักลงทุนอเมริกันที่จะทำให้โรงงานของเขาขยายตัวไปทั่วจักรวรรดิ
ผมขึ้นรถไฟไปแมนเชสเตอร์ในวันถัดมา บ้านของเซอร์เจมส์เป็นคฤหาสน์ใหญ่โตสไตล์วิกตอเรียน ตกแต่งด้วยไม้แกะสลักและโคมระย้าคริสตัล มิสซิสธอร์นตันต้อนรับผมด้วยใบหน้าซีดเซียว เธอเล่าว่าในคืนเกิดเหตุ สามีของเธออยู่ในห้องทำงานคนเดียวตามปกติ เขาชอบทำงานดึก และมักล็อกประตูเพื่อไม่ให้ใครรบกวน เธอพบศพตอนเช้า พร้อมกับมีดโกนเปื้อนเลือดวางอยู่ข้างตัว แต่สิ่งที่เธอเน้นย้ำคือ “กระเป๋าสตางค์ใบนั้น” ที่ตำรวจไม่สนใจ
“มันไม่ใช่ของเจมส์แน่นอน” เธอพูดเสียงสั่น “สีส้มสดใสแบบนั้น ไม่เคยเห็นเขาพกอะไรแบบนี้เลย มันวางอยู่บนโต๊ะทำงาน ข้างๆ ศพ”
ผมขอเข้าไปดูห้องทำงานทันที ห้องนั้นยังคงถูกปิดผนึกไว้ตามเดิม กลิ่นเลือดจางๆ ยังลอยอบอวล ผมตรวจสอบประตูและหน้าต่างอย่างละเอียด ไม่มีร่องรอยงัดแงะจริงๆ บนโต๊ะทำงานมีเอกสารกองพะเนิน ผมพบกระเป๋าสตางค์ใบนั้นซุกอยู่ใต้กองกระดาษ มันเป็นกระเป๋าขนาดกลาง ปิดด้วยซิปรอบด้าน วัสดุแปลกประหลาด ไม่ใช่หนังวัวหรือหนังจระเข้ที่นิยมในยุคนี้ แต่เป็นวัสดุสังเคราะห์เรียบลื่น ให้สัมผัสที่นุ่มนวลแต่แข็งแรงผิดปกติ สีส้มสดใสราวกับผลส้มจากสวนในแคลิฟอร์เนียที่ผมเคยเห็นในภาพถ่ายจากนักเดินทาง
ผมเปิดซิปออกอย่างระมัดระวัง ภายในแบ่งช่องอย่างเป็นระเบียบ มีช่องใหญ่สองช่องสำหรับธนบัตร ช่องซิปเล็กหนึ่งช่องสำหรับเหรียญ และช่องใส่บัตรอีกสามช่อง ทุกอย่างดูทันสมัยเกินกว่าที่ควรจะเป็นในปี 1892 ไม่มีตราประทับโรงงานอังกฤษ แต่มีตัวอักษรเล็กๆ ปั๊มอยู่มุมหนึ่ง: GUESS และรหัส BG7898140 ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่รู้สึกว่ามันมาจากที่ไกลโพ้น อาจเป็นของนำเข้าจากอเมริกา
ในช่องใส่บัตร ผมพบการ์ดใบหนึ่ง เป็นบัตรเชิญงานเลี้ยงส่วนตัวในลอนดอน จัดโดย “นายวิลเลียม แฮร์ริงตัน” นักลงทุนอเมริกันที่เซอร์เจมส์กำลังจะทำดีลด้วย บัตรนั้นเขียนด้วยลายมือว่า “สำหรับมิสเตอร์จี.” และในช่องเหรียญ มีเหรียญทองอเมริกันสองสามเหรียญที่เพิ่งหมุนเวียนไม่นานนี้ ทุกอย่างชี้ไปที่ว่า กระเป๋าใบนี้เป็นของแฮร์ริงตัน และเขาคงมาพบเซอร์เจมส์ในคืนนั้น
ผมเริ่มสืบจากจุดนี้ กลับมาลอนดอนและตามหาแฮร์ริงตัน เขาพักอยู่ในโรงแรมหรูย่านเมย์แฟร์ ผมแฝงตัวเข้าไปในงานเลี้ยงที่เขาจัด และได้คุยกับเขาอย่างลับๆ เขายอมรับว่ามาพบเซอร์เจมส์จริงในคืนเกิดเหตุ เพื่อเจรจาดีลสุดท้าย แต่บอกว่าทุกอย่างเรียบร้อย และเซอร์เจมส์ยังมีชีวิตชีวาเมื่อเขาจากมาเวลาเที่ยงคืน เขาอ้างว่ามีพยานหลายคนเห็นเขากลับโรงแรมทันที
แต่ผมไม่เชื่อเขา ผมกลับไปตรวจกระเป๋าใบนั้นอีกครั้ง และพบรอยนิ้วมือจางๆ บนซิปที่ไม่ใช่ของเซอร์เจมส์ ผมส่งไปให้เพื่อนเก่าที่ห้องแล็บตำรวจตรวจ และผลออกมาว่า รอยนิ้วมือนั้นตรงกับของแฮร์ริงตัน ผมมั่นใจแล้วว่าเขาคือฆาตกร เขาคงทะเลาะกับเซอร์เจมส์เรื่องดีลที่ล้มเหลว แล้วฆ่าเขาเพื่อปกปิดอะไรบางอย่าง และทำกระเป๋าหล่นทิ้งไว้โดยไม่ตั้งใจ
ผมรวบรวมหลักฐานทั้งหมดและส่งให้มิสซิสธอร์นตัน เธอดีใจมากและสัญญาว่าจะนำไปแจ้งตำรวจให้จับแฮร์ริงตัน ผมรู้สึกภูมิใจ คดีนี้ใกล้จบแล้ว ผมกลับมาที่สำนักงานในลอนดอน และนั่งจิบวิสกี้ฉลองชัยชนะคนเดียว กระเป๋าใบนั้นผมเก็บไว้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ รอส่งมอบให้ศาล
แต่คืนนั้น ขณะที่ผมนั่งมองกระเป๋าสตางค์สีส้มใต้แสงโคมแก๊ส ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ ความทรงจำบางอย่างค่อยๆ ผุดขึ้นมา ผมจำได้แล้ว… กระเป๋าใบนี้ไม่ใช่ของแฮร์ริงตัน มันเป็นของผมเอง
ผมซื้อมันมาจากพ่อค้าลึกลับคนหนึ่งในตรอกย่านท่าเรือ เมื่อหลายเดือนก่อน เขาบอกว่ามันมาจากอเมริกา จากเมืองแคลิฟอร์เนีย เป็นของใหม่ที่ยังไม่มีใครในอังกฤษรู้จัก ผมชอบสีส้มสดใสของมัน ชอบความเรียบลื่นของวัสดุที่ไม่เหมือนหนังทั่วไป ชอบช่องจัดระเบียบที่ทำให้ทุกอย่างเป็นระบบ ผมพกมันติดตัวตลอดเวลา เพราะมันทำให้ผมรู้สึกทันสมัย ท่ามกลางยุคที่ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงด้วยเครื่องจักรและโรงงาน
ในคืนที่เซอร์เจมส์ตาย ผมไม่ได้อยู่ลอนดอนอย่างที่ผมเล่าให้ทุกคนฟัง ผมขึ้นรถไฟไปแมนเชสเตอร์จริงๆ แต่ไม่ใช่ในวันถัดมา ผมไปก่อนหน้านั้นหลายวัน ผมแฝงตัวเข้าไปในคฤหาสน์เพราะมิสซิสธอร์นตันจ้างผมจริง แต่เธอไม่ได้จ้างให้สืบฆาตกรรม เธอจ้างให้ผมกำจัดสามีของเธอ
เซอร์เจมส์รู้เรื่องชู้ของภรรยากับผมมานานแล้ว เขาขู่ว่าจะตัดมรดกและฟ้องหย่า มิสซิสธอร์นตันกลัวเสียทุกอย่าง เธอเลยจ้างผมในราคาสูง ผมเข้าไปในห้องทำงานตอนดึก ใช้มีดโกนของเขาเองกรีดคอเขา แล้วล็อกประตูจากข้างในก่อนปีนออกทางหน้าต่างที่ผมงัดไว้ล่วงหน้า กระเป๋าใบนี้หล่นจากกระเป๋าเสื้อของผมตอนที่ผมรีบร้อนปีนหนี
ผมจงใจทิ้งมันไว้ที่นั่น เพื่อสร้างหลักฐานชี้ไปที่แฮร์ริงตัน ผมรู้ว่าเขามาพบเซอร์เจมส์จริงในคืนนั้น และผมปลอมบัตรเชิญใส่ในช่องบัตร ใส่เหรียญอเมริกันที่ผมมีติดตัว และแม้แต่รอยนิ้วมือ ผมก็จงใจทิ้งไว้เพราะรู้ว่าตำรวจจะตรวจเจอ
ทุกอย่างที่ผมเล่าให้มิสซิสธอร์นตันฟัง ทุกหลักฐานที่ผม “พบ” ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของแผน ผมทำให้เธอเชื่อว่าแฮร์ริงตันคือฆาตกร เพื่อที่ตำรวจจะไล่ล่าคนผิด และคดีจะปิดลงโดยไม่มีใครสงสัยเรา
แต่ตอนนี้ นั่งอยู่คนเดียวในห้องมืดๆ ผมเริ่มสงสัยตัวเอง ทำไมผมถึงจำเรื่องนี้ได้ช้าขนาดนี้ ทำไมความทรงจำถึงค่อยๆ กลับมาทีละน้อย หรือว่าผมไม่ได้วางแผนทุกอย่างตั้งแต่แรก บางที… บางทีผมอาจฆ่าเซอร์เจมส์จริงๆ แต่ไม่ใช่เพราะเงินจากมิสซิสธอร์นตัน
ผมเกลียดเขามาตลอด เซอร์เจมส์เคยเป็นคู่แข่งของผมในอดีต เขาแย่งโรงงานเล็กๆ ที่ผมเคยฝันจะมี เขาทำให้ผมต้องลาออกจากตำรวจเพราะคดีที่เขาจ้างนักการเมืองกลบเกลื่อน กระเป๋าใบนี้ที่ผมรักนัก ผมอาจจงใจพกไปเพื่อทิ้งไว้เป็นสัญลักษณ์ เป็นการประกาศชัยชนะส่วนตัว
หรือบางที มิสซิสธอร์นตันอาจไม่ได้จ้างผมเลย ทุกอย่างอาจเป็นภาพลวงที่ผมสร้างขึ้นในหัวเพื่อปกป้องตัวเองจากความจริงที่ว่าผมเป็นฆาตกรโรคจิต ที่ฆ่าเพราะความแค้นเก่า
ผมมองกระเป๋าสตางค์สีส้มในมือ มันยังคงสดใสเหมือนวันแรก ซิปยังเคลื่อนไหลลื่น ช่องต่างๆ ยังรอให้ผมใส่ความลับใหม่ๆ เข้าไป ผมยิ้มให้กับมัน และรู้ว่าคดีนี้จะไม่มีวันจบจริงๆ เพราะคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด คือผม… และผมก็ไม่แน่ใจอีกต่อไปว่าความจริงนั้นคืออะไร
นิยาย ปริศนาซิปสีส้ม บทสุดท้าย
ผมวางกระเป๋าสตางค์สีส้มลงบนโต๊ะไม้เก่าในห้องทำงานเล็กๆ ของตัวเอง แสงโคมแก๊สสลัวๆ สะท้อนบนพื้นผิวเรียบลื่นของมัน ทำให้สีส้มนั้นดูราวกับกำลังลุกไหม้ช้าๆ ท่ามกลางความมืดของค่ำคืนลอนดอน ผมเทวิสกี้อีกแก้ว นั่งจ้องมันอยู่นาน ความทรงจำที่ผุดขึ้นมาทีละน้อยเริ่มทำให้ผมปวดหัวตุบๆ เหมือนเครื่องจักรกลในโรงงานที่ทำงานหนักเกินไป ผมพยายามจัดลำดับเหตุการณ์ในหัวให้เป็นระเบียบ เหมือนช่องต่างๆ ในกระเป๋าใบนั้น แต่ยิ่งพยายาม ทุกอย่างยิ่งเลือนราง
เช้าวันถัดมา ฝนยังตกไม่หยุด ผมตัดสินใจขึ้นรถไฟกลับไปแมนเชสเตอร์อีกครั้ง ผมต้องเคลียร์กับมิสซิสธอร์นตัน ต้องรู้ว่าแผนของเรายังสมบูรณ์อยู่หรือไม่ หรือว่าผมกำลังหลอกตัวเองมาตลอด ระหว่างทาง ผมจับกระเป๋าใบนั้นไว้ในมือตลอด เปิดซิปไปมาเล่นๆ ช่องใส่เหรียญยังว่างเปล่า ช่องบัตรก็เช่นกัน มันเหมือนกำลังรอให้ผมใส่ความลับใหม่เข้าไปอีกครั้ง
เมื่อถึงคฤหาสน์ คนใช้เปิดประตูให้ด้วยสีหน้าตกใจ “มิสซิสธอร์นตันไม่อยู่ค่ะ ท่านนาย” เธอพูดเสียงสั่น “เมื่อคืนตำรวจมาจับตัวท่านไปแล้ว”
ผมชะงัก “จับ? ทำไม?”
คนใช้มองซ้ายขวาก่อนกระซิบ “เขาบอกว่าท่านเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมเซอร์เจมส์ ท่านบอกตำรวจว่ามีนักสืบชื่อเอ็ดเวิร์ด แบล็คเวิร์ธ ส่งหลักฐานชี้ว่าแฮร์ริงตันเป็นฆาตกร แต่ตำรวจตรวจแล้ว… ไม่พบหลักฐานอะไรแบบนั้นเลย และรอยนิ้วมือบนมีดโกน มันตรงกับของท่านนายเอง”
หัวใจผมเต้นแรง ผมรีบถามต่อ “แล้วกระเป๋าสตางค์ล่ะ? กระเป๋าสีส้มที่พบในห้องทำงาน?”
คนใช้ส่ายหน้า “ไม่มีกระเป๋าแบบนั้นค่ะ ตำรวจค้นบ้านหลายรอบ ไม่เคยพูดถึงกระเป๋าสีส้มเลย มีแต่กระเป๋าหนังสีน้ำตาลเก่าๆ ของเซอร์เจมส์”
ผมรู้สึกโลกหมุนติ้ว ผมคว้ากระเป๋าใบนั้นออกมาจากเสื้อคลุม โชว์ให้เธอดู “นี่ไง มันอยู่ที่นี่”
คนใช้ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สีหน้าซีดเผือด “ท่าน… ท่านถืออะไรอยู่น่ะคะ? มือท่านว่างเปล่า”
ผมมองลงไปที่มือตัวเอง กระเป๋าสตางค์สีส้มยังอยู่ในนั้นชัดเจน ซิปยังปิดสนิท ผมเปิดมันออก ช่องต่างๆ ยังคงเป็นระเบียบเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ ในช่องใหญ่ช่องหนึ่ง มีจดหมายฉบับหนึ่งซุกอยู่ จดหมายที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
ผมหยิบมันออกมาอ่านด้วยมือสั่น
“ถึงเอ็ดเวิร์ดที่รัก
ถ้าคุณอ่านจดหมายนี้ แปลว่าคุณกำลังสับสนอีกครั้ง ฉันคือเอมิเลีย ธอร์นตัน ภรรยาของเจมส์ที่คุณฆ่าเมื่อสามปีก่อน ไม่ใช่เมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างที่คุณคิด คุณทำมันคนเดียว ด้วยความแค้นเก่าที่เจมส์แย่งทุกอย่างจากคุณ โรงงาน ความฝัน และแม้แต่ฉันในอดีตที่เคยเป็นคนรักของคุณก่อนแต่งงานกับเขา
คุณจินตนาการถึงฉันว่าจ้างคุณ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่าไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต คุณสร้างเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมาในหัว เรื่องนักลงทุนอเมริกัน เรื่องหลักฐาน เรื่องที่ฉันรักคุณ ทุกอย่าง เพื่อปกป้องจิตใจที่แตกสลายของคุณ
กระเป๋าสตางค์สีส้มใบนั้น คุณซื้อมันมาจากพ่อค้าชาวอเมริกันจริงๆ แต่คุณพกมันไปในคืนที่ฆ่าเจมส์ และทิ้งมันไว้ที่นั่นโดยไม่ตั้งใจ ตำรวจพบมัน แต่ไม่มีใครพูดถึงเพราะมันเป็นของธรรมดาในสายตาพวกเขา คุณคือคนเดียวที่เห็นมันเป็นสัญลักษณ์พิเศษ
ตอนนี้ตำรวจกำลังตามล่าคุณ เพราะรอยนิ้วมือและพยานที่เห็นคุณหนีออกจากคฤหาสน์ในคืนนั้น ฉันไม่ได้ถูกจับ ฉันหนีไปยุโรปแล้ว และเขียนจดหมายนี้ฝากคนใช้ไว้เผื่อว่าคุณจะกลับมา
อย่าหลอกตัวเองอีกเลย เอ็ดเวิร์ด คุณคือฆาตกร และคุณจะไม่มีวันหนีจากความจริงในหัวตัวเองได้
ด้วยความรักที่เคยมี… และตอนนี้มีแต่ความสงสาร
เอมิเลีย”
ผมยืนนิ่งอยู่นาน จดหมายในมือสั่นระริก ฝนข้างนอกตกหนักขึ้น ผมเปิดซิปกระเป๋าอีกครั้ง ช่องต่างๆ ว่างเปล่า จดหมายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ ผมหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงแหบพร่าในห้องว่าง
ผมเดินออกจากคฤหาสน์โดยไม่สนคนใช้ที่มองตามด้วยความกลัว ผมขึ้นรถม้าคันหนึ่ง มุ่งหน้ากลับลอนดอน ระหว่างทาง ผมโยนกระเป๋าสตางค์สีส้มออกไปนอกหน้าต่าง มันหายไปในสายฝนและโคลนบนถนน ผมคิดว่าทุกอย่างจบแล้ว ความปริศนาจะหายไปพร้อมกับมัน
แต่เมื่อถึงสำนักงานในลอนดอน ผมเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานเพื่อหยิบวิสกี้ กระเป๋าสตางค์สีส้มใบเดิมวางอยู่ที่นั่น สะอาดเอี่ยม สีสดใสเหมือนใหม่ ซิปปิดสนิท รอให้ผมเปิดมันอีกครั้ง
ผมทรุดลงกับพื้น หัวเราะจนน้ำตาไหล ความจริงคืออะไร ผมไม่รู้แล้ว และอาจจะไม่มีวันรู้ ผมคือเอ็ดเวิร์ด แบล็คเวิร์ธ นักสืบที่เก่งที่สุดในลอนดอน หรือฆาตกรที่หลอกตัวเองเก่งที่สุด หรือทั้งสองอย่าง
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตำรวจคงมาถึงแล้ว ผมลุกขึ้น ยิ้มให้กับกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเปิดประตูต้อนรับโชคชะตาที่ผมสร้างขึ้นเอง
ปริศนาซิปสีส้มจบลงตรงนี้ ไม่มีผู้ชนะ มีแต่ความมืดที่ผมเลือกจะดำดิ่งลงไปด้วยตัวเอง

