ในโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมชานเมืองกรุงเทพฯ กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยคละคลุ้งผสมกับเสียงฝ่าเท้าเร่งรีบและบทสนทนาแผ่วเบาของผู้คนที่กำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดทั้งกายและใจ ทุกวันคือการเดินทางที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง ผู้คนก้าวเท้าไปมาบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ บางคนเดินด้วยความมุ่งมั่น บางคนเดินด้วยความลังเล และบางคน… แทบไม่รู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินอยู่เลย
นพ.อรุณ จิตแพทย์วัย 40 ต้นๆ คือหนึ่งในคนที่เดินที่นี่ทุกวัน เขาสวมชุดแพทย์สีขาวเรียบร้อย แต่สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดกลับเป็นรองเท้าแตะคู่สีดำที่สวมอยู่ใต้เท้า ADDA 2Density รุ่น 5TD24ME ไซส์ 10 คู่ที่เขาใช้มานานหลายปี พื้นโฟมสองความหนาแน่นทำให้มันเบาเหลือเกิน ชั้นบนนุ่มรับฝ่าเท้า ชั้นล่างแข็งแรงรับน้ำหนักทั้งตัว แม้จะเดินตรวจเวรทั้งวัน เท้าก็แทบไม่เมื่อย เขาชอบความรู้สึกนั้น มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยังยืนหยัดอยู่ได้ ท่ามกลางความโกลาหลของจิตใจมนุษย์ที่เขาต้องเผชิญทุกวัน
อรุณเชื่อมาตลอดว่ามนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่กำหนดตัวตนผ่านการเคลื่อนไหว การก้าวเดินคือหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าพวกเรายังมีชีวิตอยู่จริง ถ้าเราหยุดเดิน เราก็หยุดเป็นมนุษย์ เขามักพูดประโยคนี้กับคนไข้ โดยเฉพาะคนที่หลงทางในคำถามปรัชญานิรันดร์ว่า “เราเป็นอะไรกันแน่” เป็นเพียงร่างกายที่เสื่อมสลาย เป็นจิตใจที่หลอกลวงตัวเอง หรือเป็นแค่ภาพสะท้อนของสังคมที่บังคับให้เราเดินต่อไป
วันนี้ก็เช่นกัน อรุณเดินตรวจเวรตามปกติ รองเท้าแตะคู่โปรดส่งเสียงแผ่วเบาขณะสัมผัสพื้น เขารู้สึกถึงความหนาแน่นสองระดับที่รับน้ำหนักจิตใจที่หนักอึ้งของเขาเอง แต่แล้ว ประตูห้องตรวจจิตเวชก็เปิดออก คนไข้คนใหม่ถูกส่งตัวมา ชายวัย 50 ปลายๆ ผอมแห้ง ผิวคล้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน เขานั่งลง มองพื้นโรงพยาบาลราวกับมันคือหลุมลึกที่จะกลืนเขาเข้าไป
“หมอครับ” เขาพูดเสียงแผ่ว “ผมไม่แน่ใจว่าผมยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า”
คำถามนั้นดังก้องในหัวของอรุณ เขายิ้มบางๆ แล้วมองลงไปที่เท้าตัวเอง รองเท้าแตะ ADDA ที่เบาแต่ทนทานคู่นี้ กำลังจะพาเขาเข้าสู่การเดินทางครั้งใหม่ การเดินทางที่อาจทำให้เขาต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า ในที่สุดแล้ว พื้นรองเท้าที่เรายืนอยู่ มันกำหนดตัวตนของเราได้จริงหรือไม่
