ไม้เบสบอล 2 ไซซ์ ไม้เบสบอลผสมเหล็กหนา 32 นิ้ว + รุ่นฟิตเนส 18 นิ้ว ตีมันส์ สายฟิตเนสก็ใช้ได้ สายเกมก็รอด

ถ้าพูดถึงกีฬาเบสบอล หลายคนอาจนึกถึงภาพนักกีฬาตีลูกกลางสนาม แต่จริง ๆ แล้วไม้เบสบอลก็เป็นไอเทมที่มีเสน่ห์และหลากหลายการใช้งานมากกว่าที่คิด วันนี้เลยอยากมาแนะนำไม้เบสบอล 2 แบบ ที่ตอบโจทย์ทั้งสายจริงจังและสายเล่นสนุก

เริ่มจากรุ่นใหญ่ ไม้เบสบอลโลหะผสมคุณภาพสูง ขนาด 32 นิ้ว น้ำหนัก 1.6 กิโลกรัม ตัวนี้บอกเลยว่ามีความแข็งแรงสุด ๆ หัวไม้หนาแน่น ที่จับพันกาวกันลื่นจับถนัดมือ ดีไซน์โฉบเฉี่ยว มีให้เลือกทั้งสีดำและสีแดง จะใช้เล่นกีฬา ตกแต่งบ้าน หรือพกไว้เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวก็ได้

ส่วนใครที่อยากได้แบบเบา ๆ เล่นง่าย ๆ ก็มีอีกตัวเลือกคือ ไม้เบสบอลไม้ LAHOMEYA ขนาด 18 นิ้ว น้ำหนักเบา พกสะดวก เหมาะสำหรับเด็ก ๆ หรือคนที่อยากฝึกซ้อมเบา ๆ ให้ฟีลคลาสสิกแบบไม้จริง ๆ แถมยังสามารถ DIY ตกแต่งลายเองได้ด้วย

ไม่ว่าคุณจะเป็นสายกีฬา สายฟิตเนส หรือแค่หาของเท่ ๆ ไว้ติดบ้าน ทั้ง 2 รุ่นนี้ก็มีให้เลือกตามสไตล์และการใช้งานของคุณเลยครับ ⚾✨

จะเอาแบบ แข็งแรงจริงจัง หรือแบบ เบา ๆ เล่นสนุก ก็จัดไปตามใจชอบ รับรองว่าได้ไม้เบสบอลที่ทั้งสวย เท่ และใช้งานได้จริงแน่นอน

---

เซ็ตไม้เบสบอลพร้อมกระเป๋า 18 นิ้ว และ 32 นิ้ว งบไม่แรง แต่ของแรง

---

---

---

เปรียบเทียบสินค้าทั้ง 2 รุ่นอย่างชัดเจน เพื่อช่วยให้เห็นความแตกต่างและเลือกสินค้าที่ตรงกับความต้องการได้ง่ายขึ้น

คุณสมบัติ	ไม้เบสบอล 32 นิ้ว ผสมเหล็กหนา	ไม้เบสบอล LAHOMEYA 18 นิ้ว
ขนาด	32 นิ้ว (82 ซม.)	18 นิ้ว (45.72 ซม.)
วัสดุ	โลหะและโลหะผสมคุณภาพสูง	ไม้แท้คุณภาพพรีเมียม
น้ำหนัก	1.6 กิโลกรัม	น้ำหนักเบา (เหมาะสำหรับเด็ก)
พื้นผิว/สี	พ่นสีเงา (ดำ, แดง)	ผิวไม้ธรรมชาติ (ปรับแต่งสี วาดลายได้)
อุปกรณ์แถม	มีกระเป๋าเก็บโดยเฉพาะ	ไม่มี
กลุ่มเป้าหมาย	ผู้ใหญ่ วัยรุ่น และคนทั่วไป	เด็กเล็ก (อายุประมาณ 4-10 ปี)
การใช้งานหลัก	เล่นเบสบอลจริงจัง, ป้องกันตัว, แต่งบ้าน	ฝึกซ้อมเบสบอล ซอฟท์บอล, เกมลำลอง, ฟิตเนสเด็ก
ความแข็งแรง	สูงมาก หัวไม้หนาและเสริมแข็งแรงพิเศษ	ทนทานในระดับเด็ก ไม่หนักเกินไป
ความปลอดภัย	ปกติสำหรับผู้ใหญ่	สูงมาก เพราะน้ำหนักเบาและไม่มีส่วนคม
ความสะดวกพกพา	ดีมาก (มีกระเป๋า)	ดีเยี่ยม (ขนาดเล็ก น้ำหนักเบา)
จุดเด่นหลัก	อเนกประสงค์สูง แข็งแรง ทนทาน ใช้ได้หลายวัตถุประสงค์	ปลอดภัยสำหรับเด็ก คลาสสิก สร้างสรรค์ได้เอง

---

นิยาย ไม้เบสบอลสองขนาดแห่งคำพิพากษา Two Bats of Judgment

ในสำนักงานเล็กๆ ที่ชั้น 3 ของตึกเก่าใจกลางย่านธุรกิจ นักสืบเอกชน “ธนา วิชัย” นั่งจ้องรูปถ่ายเด็กชายวัย 9 ขวบ ที่หายตัวไปเมื่อ 3 สัปดาห์ก่อน “ลินดา” แม่ของเด็ก นั่งตรงข้าม มือสั่นขณะเล่า “ลูกฉันพกไม้เบสบอลขนาดเล็กไปทุกที่ มันเป็นของขวัญวันเกิดจากฉัน ไม้ LAHOMEYA สีธรรมชาติ ขนาด 18 นิ้ว เขาเรียกมันว่า ‘เพื่อนคู่ใจ’ วันนั้นเขาออกไปเล่นที่สนามใกล้บ้าน แล้วก็หายไปเลยค่ะ”

ธนา พยักหน้าเบาๆ มือขวาจับด้ามไม้เบสบอล 32 นิ้วที่วางพิงโต๊ะทำงาน ไม้ผสมเหล็กหนา พ่นสีดำด้าน หนัก 1.6 กิโลกรัม มันไม่ใช่แค่ของสะสม แต่เป็นคู่หูที่ช่วยชีวิตเขาในคดีเกือบ 30 คดีที่ผ่านมา เขาเคยถูกกลุ่มมาเฟียซ้อมจนแทบตายในซอยมืด หากไม่มีไม้ชิ้นนี้เหวี่ยงสวนกลับ เขาคงไม่รอด ไม้เล่มนี้จึงกลายเป็นกฎหมายส่วนตัวของเขา เมื่อระบบยุติธรรมล่าช้าเกินไป

“ผมจะหาลูกคุณให้เจอ” เขาพูดเสียงนิ่ง “และจะทำให้คนที่ทำร้ายต้องรับผิดชอบ”

 3 วันต่อมา ธนา ยืนอยู่หน้าบ้านร้างหลังหนึ่งในชานเมือง กลิ่นอับชื้นลอยคละคลุ้ง เขาเปิดประตูไม้ผุด้วยไม้เบสบอล 32 นิ้วที่ถือแน่น ไฟฉายส่องไปตามพื้นพบรอยเท้าเด็กขนาดเล็ก และเศษไม้ที่แตกกระจาย เขาคุกเข่าลงเก็บเศษนั้นขึ้นมา ผิวสัมผัสเรียบเนียนเหมือนไม้แท้ที่ไม่ได้ทาสี ตรงหัวไม้มีรอยขูดบางๆ เหมือนถูกใช้ตีอะไรหนักๆ บ่อยครั้ง ไม้ LAHOMEYA ขนาด 18 นิ้ว เขารู้ทันทีว่านี่คือไม้ของเด็กชายคนนั้น

คืนนั้นในห้องพัก ธนา นอนไม่หลับ เขาเห็นภาพเด็กชายวิ่งเล่นในสนาม ไม้เล็กในมือเหวี่ยงไปมา ยิ้มกว้าง แต่พอใกล้ถึงรั้ว เด็กหันมามองเขา แล้วใบหน้าของเด็กค่อยๆ เปลี่ยนเป็นใบหน้าของเขาเองตอนอายุ 9 ขวบ ธนา ลุกพรวดขึ้น หัวใจเต้นแรง เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดลิ้นชักล่างสุด ดึงไม้เบสบอล 32 นิ้วออกมาจับไว้แน่น สัมผัสเหล็กหนาที่หัวไม้ทำให้เขาสงบลงได้บ้าง

การสืบคืบหน้าเร็วขึ้น เขาติดตามร่องรอยไปยังโกดังร้างอีกหลังหนึ่งในเขตอุตสาหกรรมเก่า กล้องวงจรปิดที่เขาซื้อข้อมูลมาได้แสดงภาพเด็กชายเดินตามชายสวมเสื้อคลุมสีเทาเข้าไปในตัวอาคาร ธนา แอบเข้าไปตอนค่ำ ไม้ 32 นิ้วถือไว้ข้างตัว ทุกย่างก้าวเขารู้สึกเหมือนมีใครเดินตามหลัง แต่เมื่อหันไปก็ไม่มีใคร เขาเปิดประตูห้องเก็บของเก่า พบกล่องไม้ใบใหญ่ ภายในมีไม้เบสบอล 18 นิ้ววางอยู่ข้างเสื้อเด็กเปื้อนเลือด

เขายกไม้เล็กขึ้นมา จับด้ามที่ยังคงอบอุ่นเหมือนเพิ่งมีคนถือเมื่อไม่นาน ผิวไม้ธรรมชาติยังมีกลิ่นอ่อนๆ ของมือเด็ก ธนา นั่งลงกับพื้น หายใจถี่ ภาพความทรงจำเก่าๆ พรั่งพรูออกมา เขาเห็นตัวเองตอนเด็ก ถูกพ่อตีด้วยไม้เบสบอลขนาดใหญ่จนแขนหัก พ่อตะโกนว่า “นี่คือบทเรียนของความยุติธรรม!” แล้วเขาก็หนีออกจากบ้าน วันหนึ่งพ่อหายไปไม่มีใครรู้ และธนา เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเป็นนักสืบ

ทันใดนั้นเสียงเด็กดังขึ้นในหัวเขา “พี่ธนา… ช่วยผมด้วย” เสียงนั้นชัดเจนเหมือนยืนอยู่ข้างๆ ธนา หันขวับ แต่ห้องว่างเปล่า เขาจับไม้ 32 นิ้วแน่นขึ้น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บอก เขารู้แล้วว่าตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุม แต่ยังไม่ยอมรับ

 2 สัปดาห์ผ่านไป ธนา ตามรอยไปยังบ้านพักตากอากาศร้างหลังหนึ่งนอกเมือง เขาเข้าไปคนเดียว ไฟฉายส่องพบห้องใต้ดินที่มีประตูเหล็กหนา เขาใช้ไม้ 32 นิ้วงัดเปิด กลิ่นคาวเลือดลอยออกมา เด็กชายที่นั่งกุมเข่าอยู่ในมุมห้อง มองเขาด้วยตากลัว “คุณ… คือคนที่พาผมมาที่นี่ใช่ไหม”

ธนา ตัวแข็งทื่อ “ไม่ใช่… ฉันเพิ่งตามหาเธอ”
เด็กชายชี้ไปที่ไม้ 18 นิ้วที่ธนา ถือติดมือ “นั่นคือของผม… แต่คุณเคยให้ผมเล่นกับมันทุกคืน คุณบอกว่าผมต้องฝึกให้แข็งแรงเหมือนคุณ เพื่อเป็นนักสืบที่จะตัดสินคนชั่วด้วยตัวเอง”

ธนา ถอยหลังกรูด หัวสมองปั่นป่วน เขาจำได้แล้ว คืนก่อนที่เด็กหาย เขาเคยแอบตามเด็กชายจากสนาม แล้ว… แล้วอะไรกันแน่ เขาเห็นภาพตัวเองในชุดคลุมสีเทา ยิ้มให้เด็ก แล้วพูดว่า “มาสิ ฉันจะสอนให้เธอรู้ว่าความยุติธรรมที่แท้จริงคืออะไร” ไม้ 32 นิ้วในมือเขาเหวี่ยงขึ้นลงเบาๆ ราวกับกำลังฝึกเด็ก

เขาหลับตาแน่น พยายามผลักภาพนั้นออก แต่ภาพยิ่งชัด เด็กชายในห้องใต้ดินพูดต่อ “คุณมี 2 คนในตัวใช่ไหม พี่ธนา คนหนึ่งช่วยคน คนหนึ่ง… ลงโทษคนชั่วด้วยไม้เล่มนี้”

ธนา ล้มลงคุกเข่า ไม้ 32 นิ้วหลุดจากมือดังกังวาน เขารู้ตัวแล้วว่าบุคลิกที่สองของเขา “เด็กธนา” ยังมีชีวิตอยู่ในหัว มันเกิดขึ้นหลังจากพ่อตีเขาจนสลบในคืนนั้น มันคือส่วนที่อยากแก้แค้น อยากเป็นผู้พิพากษาที่แท้จริง มันลักพาตัวเด็กๆ ที่ถูกทารุณกรรมจากผู้ใหญ่ แล้วพาไป “ฝึก” ในสถานที่ลับๆ ใช้ไม้ 18 นิ้วสอนการป้องกันตัว และใช้ไม้ 32 นิ้วลงโทษผู้ใหญ่ที่ตามมาหา

แต่เด็กชายคนนี้ไม่ใช่เหยื่อธรรมดา เขาเป็นลูกชายของลินดา และลินดาเคยเป็นพยานในคดีที่ธนา เคยช่วย แต่ระบบปล่อยตัวผู้กระทำผิดเพราะหลักฐานไม่พอ ธนา จึง “ช่วย” โดยไม่รู้ตัว

เขาลุกขึ้นช้าๆ มองเด็กชายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “ฉันจะพาเธอกลับบ้าน”

แต่พอหันไปที่ประตู ภาพสะท้อนในกระจกเก่าๆ ที่ติดผนังทำให้เขาช็อก เด็กชายที่ยืนข้างหลังเขา… ไม่ใช่เด็กชายอีกต่อไป แต่เป็นภาพของตัวเขาเองตอนอายุ 9 ขวบ ถือไม้ 18 นิ้วยิ้มกว้าง “พี่ธนา… เราจะไม่กลับบ้าน เราจะอยู่ที่นี่ต่อไป”

ธนา กรีดร้อง คว้าไม้ 32 นิ้วขึ้นมาแล้วเหวี่ยงใส่กระจกจนแตกกระจาย แต่เสียงหัวเราะของเด็กยังดังก้องในหัว

3 วันต่อมา ลินดา ได้รับโทรศัพท์จากธนา เสียงนิ่งสงบ “ลูกคุณปลอดภัยแล้วครับ ผมส่งเขาไปโรงพยาบาลเรียบร้อย” ลินดา ร้องไห้ดีใจ ขอบคุณนักสืบเอกชนคนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ในห้องพักของธนา เด็กชายที่นอนหลับสนิทบนโซฟาไม่ใช่ลูกของลินดา เขาเป็นเด็กชายอีกคนที่หายไปเมื่อ 6 เดือนก่อน ไม้ 18 นิ้ววางอยู่ข้างๆ มือเล็กๆ ของเขา ส่วนธนา นั่งจ้องไม้ 32 นิ้วที่เปื้อนเลือดสดๆ ที่เพิ่งเหวี่ยงลงไปบนร่างของ “ผู้ใหญ่คนชั่ว” อีกคนเมื่อคืนนี้

เขายิ้มให้ตัวเองในกระจก “คราวนี้… เราตัดสินถูกต้องแล้วใช่ไหม เด็กธนา”
และในหัวเขามีเสียงตอบกลับเบาๆ “ถูกต้องที่สุดเลยครับพี่ธนา… เราจะไม่หยุด”

ไม้ทั้ง 2 ขนาดยังคงนอนเงียบอยู่ข้างกัน บนพื้นห้องที่เต็มไปด้วยรอยเลือดที่ไม่มีใครเห็น ระบบยุติธรรมอาจช้า แต่ไม้เบสบอล 2 อันนี้… ไม่เคยช้าเลยสักครั้ง

นิยาย ไม้เบสบอลสองขนาดแห่งคำพิพากษา Two Bats of Judgment บทสุดท้าย

ธนา ลุกขึ้นจากพื้นช้าๆ มือยังกำด้ามไม้ 32 นิ้วไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เลือดที่แห้งกรังติดตามรอยพ่นสีดำด้านทำให้ผิวสัมผัสของเหล็กหนาเย็นเฉียบแต่กลับให้ความอบอุ่นแปลกประหลาดราวกับมันมีชีวิต เขามองเด็กชายที่นอนหลับสนิทบนโซฟาใบเก่า ใบหน้าของเด็กสงบสุขเหมือนไม่ได้ผ่านเหตุการณ์ใดๆ ทั้งที่เมื่อคืนนี้ธนาเพิ่งใช้ไม้เล่มเดียวกันนี้ลงโทษชายชุดคลุมที่พยายามตามหาเด็กคนนี้กลับไป ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเงียบสงัด เหมือนที่เคยเป็นมาเสมอ

“เราจะส่งเธอไปที่ปลอดภัย” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเด็กธนาในหัวตอบรับทันที “ใช่ครับพี่ธนา ที่ที่ไม่มีใครมาทำร้ายอีกต่อไป” ธนา ยกเด็กชายขึ้นอุ้มเบาๆ ร่างกายเล็กๆ นั้นเบามากเหมือนขนนก เขาวางไม้ 18 นิ้วไว้ในมือเด็ก แล้วห่อไม้ 32 นิ้วด้วยผ้าสีเทาเก่าๆ ก่อนเดินออกจากห้องพักที่กลิ่นคาวเลือดยังลอยคละคลุ้ง เขาขับรถคันเก่าไปตามถนนเปลี่ยวยามเช้ามืด มุ่งหน้าไปยังบ้านพักตากอากาศร้างหลังเดียวกับที่เคยพาเด็กคนก่อนๆ ไป “ฝึก” ทุกครั้งที่ระบบยุติธรรมล้มเหลว

ระหว่างทาง โทรศัพท์ดังขึ้น ลินดา เสียงสั่นเครือ “คุณธนา ลูกฉันเป็นยังไงบ้างค่ะ ฉันจะไปรับได้ไหม” ธนา หายใจเข้าลึกๆ “เขาปลอดภัยแล้วครับ ผมกำลังพาไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลเอกชน ไว้เดี๋ยวผมโทรกลับ” เขาวางสายแล้วยิ้มให้ตัวเองในกระจกมองหลัง รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ของเขา แต่เป็นของเด็กธนา ที่กำลังค่อยๆ ผลักดันให้บุคลิกผู้ใหญ่ถอยร่นออกไปมากขึ้นทุกวัน

เมื่อถึงบ้านพัก เขาวางเด็กชายลงบนเตียงในห้องใต้ดินที่เคยปรับเป็นห้องฝึก แล้วนั่งลงข้างๆ มือลูบหัวไม้ 18 นิ้วที่เด็กยังกำแน่น “เธอจะแข็งแรงขึ้นนะ” เขาพูด “เหมือนที่ฉันเคยเป็น” ภาพความทรงจำพรั่งพรูอีกครั้ง ไม่ใช่ภาพของธนาในวัยผู้ใหญ่ แต่เป็นภาพเด็กชายวัย 9 ขวบที่ถูกพ่อตีด้วยไม้เบสบอลขนาดใหญ่จนกระดูกแขนหัก พ่อตะโกนว่า “นี่คือกฎหมายของบ้านเรา!” แล้วในคืนนั้นเอง เด็กธนาเกิดขึ้นในหัวเขา ตัวตนที่ไม่ยอมตาย ตัวตนที่สัญญาว่าจะปกป้องเด็กทุกคนและลงโทษผู้ใหญ่ที่ชั่วร้าย

แต่คืนนั้นเอง ทุกอย่างเริ่มคลี่คลายในทางที่เขาไม่คาดคิด ตำรวจบุกเข้ามาในบ้านพักตอนเที่ยงคืน ไฟฉายสว่างวาบพร้อมเสียงตะโกนสั่งให้ยกมือขึ้น ลินดา ยืนอยู่ข้างนายตำรวจใหญ่คนหนึ่ง น้ำตาไหลพราก “นั่นลูกฉัน! แต่… แต่เขาไม่ใช่ลูกฉันอีกต่อไป” เธอชี้ไปที่เด็กชายที่นอนนิ่งสนิท ธนา ยืนนิ่ง มือยังถือไม้ 32 นิ้วที่ห่อผ้าไว้ “คุณเข้าใจผิดแล้วครับ” เขาพูดเสียงเรียบ “ผมแค่ช่วยเด็กที่ถูกทารุณกรรม”

ตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ แล้วชะงักเมื่อเห็นรอยเลือดแห้งบนพื้น “นี่… นี่คดีเด็กหายตัวไป 6 คนในรอบ 2 ปี ทุกคนมีไม้เบสบอลขนาดเล็กทิ้งไว้ที่จุดเกิดเหตุ” เขาหันไปมองธนา “และคุณธนา วิชัย นักสืบเอกชนที่เคยช่วยคดีเหล่านั้นทุกคดี”

ธนา หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเด็กมาก “ใช่ครับ ผมช่วยพวกเขา… ช่วยให้พวกเขาไม่ต้องทนกับความอยุติธรรมอีก” เขาคลายผ้าออก เผยให้เห็นหัวไม้เหล็กหนาที่เปื้อนเลือดสดๆ จากคืนก่อน ตำรวจพุ่งเข้าใส่ แต่ธนา เหวี่ยงไม้ 32 นิ้ว ออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไม้กระแทกไหล่ตำรวจคนแรกจนล้มกลิ้ง เสียงกรีดร้องดังก้องห้องใต้ดิน ลินดา กรี๊ดลั่นแล้ววิ่งหนีขึ้นบันได

ในหัวธนา เสียงเด็กธนาดังก้องชัดเจนยิ่งกว่าเดิม “พี่ธนา อย่ายอมแพ้ เราต้องตัดสินพวกเขา เราคือกฎหมายที่แท้จริง” ธนา รู้สึกถึงการสลับตัวตนที่รุนแรงขึ้น เขาเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กนอนตายอยู่บนพื้นบ้านเก่า เลือดไหลจากหัวที่ถูกพ่อเหวี่ยงไม้ตีซ้ำๆ แต่เด็กธนา ยังลุกขึ้นยืนได้ในร่างวิญญาณ แล้วเข้ากรอบร่างของธนาที่กำลังจะตายในคืนนั้น เด็กธนา กลายเป็นผู้ครองร่างตั้งแต่นั้นมา ส่วนธนา ผู้ใหญ่ที่ทุกคนเห็น เพียงแต่เป็นเปลือกที่เด็กธนา สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากโลกภายนอก

ตำรวจที่เหลือยิงปืน แต่กระสุนพลาดเป้าเพราะธนา เคลื่อนไหวเร็วผิดปกติ ไม้ 32 นิ้วเหวี่ยงไปมาเหมือนมีชีวิต ทุกครั้งที่กระทบเนื้อคน เสียงเด็กธนา ในหัวก็หัวเราะร่า “นี่แหละคือความยุติธรรม!” ในที่สุดห้องใต้ดินเงียบสงัด ตำรวจทั้งหมดนอนกองกับพื้น ลินดา ถูกมัดไว้ที่มุมห้อง เธอมองธนาด้วยสายตาหวาดกลัว “คุณ… คุณคือใครกันแน่”

ธนา หรือเด็กธนา ที่ตอนนี้ครองร่างเต็มตัว ยิ้มกว้าง “ฉันคือเด็กที่เคยถูกทำร้าย ฉันคือผู้ที่ระบบทิ้งไว้ข้างหลัง ฉันคือไม้เบสบอลที่ไม่เคยยอมแพ้” เขายกไม้ 18 นิ้วขึ้นมาใกล้ใบหน้าของลินดา “และลูกของคุณ… เขาไม่ใช่ลูกคุณอีกต่อไป เขาจะเป็นเด็กคนใหม่ที่จะเติบโตโดยไม่มีใครมาทำร้ายอีก”

ลินดา ร้องไห้สะอึกสะอื้น “แต่ฉันเห็นลูกฉันตายแล้ว… ในข่าวเมื่อ 6 เดือนก่อน เขาถูกฆ่าที่โกดังร้าง”

เด็กธนา หยุดนิ่งครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะดังขึ้น “ใช่ครับ… เพราะฉันคือคนที่พาเขามา ‘ฝึก’ แต่เขาฝึกไม่ไหว ฉันเลยต้อง… เปลี่ยนแผน” เขาเลื่อนมือไปที่กระเป๋าเสื้อ ดึงรูปถ่ายเก่าออกมา รูปเด็กชายหน้าตาเหมือนลินดาเป๊ะ แต่เป็นรูปของธนา เมื่อ 30 ปีก่อน “ทุกเด็กที่ฉันช่วย… ล้วนเป็นฉันทั้งนั้น”

ลินดา ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เด็กธนา วางไม้ทั้งสองขนาดลงข้างๆ ร่างของเธอ แล้วเดินขึ้นบันไดออกจากบ้านพักโดยไม่หันหลังกลับ คืนนั้นข่าวฉุกเฉินรายงานว่าเกิดเหตุฆาตกรรมหมู่ที่บ้านพักตากอากาศ นักสืบเอกชนธนา วิชัย หายตัวไปพร้อมเด็กชายที่หายตัวไปหลายคน และไม้เบสบอล 2 ขนาดก็หายไปด้วย

 3 เดือนต่อมา ในสำนักงานเล็กๆ ชั้น 3 ของตึกเก่าใจกลางเมือง นักสืบเอกชนคนใหม่ชื่อ “ธนา” นั่งจ้องรูปถ่ายเด็กหญิงวัย 8 ขวบที่หายตัวไปเมื่อสัปดาห์ก่อน แม่ของเด็กนั่งตรงข้าม มือสั่นขณะเล่า “ลูกฉันพกไม้เบสบอลขนาดเล็กไปทุกที่ มันเป็นของขวัญวันเกิดจากฉัน ไม้ LAHOMEYA ขนาด 18 นิ้ว”

“ธนา” คนใหม่ พยักหน้าเบาๆ มือขวาจับด้ามไม้เบสบอล 32 นิ้วที่วางพิงโต๊ะทำงาน ไม้ผสมเหล็กหนา พ่นสีดำด้าน หนัก 1.6 กิโลกรัม เขายิ้มให้แม่ของเด็ก “ผมจะหาลูกคุณให้เจอครับ และจะทำให้คนที่ทำร้ายต้องรับผิดชอบ”

ในหัวเขา เสียงเด็กเล็กๆ ดังขึ้นเบาๆ “ใช่ครับพี่ธนา… เราจะไม่หยุด”
ไม้ทั้ง 2 ขนาดยังคงนอนเงียบอยู่ข้างกัน ในตู้เก็บของที่ไม่มีใครเห็น ระบบยุติธรรมอาจช้า แต่ไม้เบสบอล 2 อันนี้ พร้อมที่จะพิพากษาต่อไป… ตลอดกาล

---

ตัวละครในนิยาย “ไม้เบสบอลสองขนาดแห่งคำพิพากษา Two Bats of Judgment”

ธนา วิชัย (Thana Wichai) เพศ: ชาย
นักสืบเอกชนวัย 39 ปี ภายนอกดูสงบ นิ่ง ช่างคิด และมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามาก แต่ภายในเป็นคนที่มีตัวตนแตกแยกอย่างรุนแรง บุคลิกผู้ใหญ่พยายามยึดมั่นใน “กฎหมายส่วนตัว” เพื่อช่วยเหลือผู้ถูกกระทำ ขณะที่บุคลิกเด็กธนา (วัย 9 ขวบ) เป็นฝ่ายครองร่างบ่อยขึ้นเรื่อยๆ มีนิสัยดื้อรั้น ต้องการแก้แค้น และปกป้องเด็กทุกคนด้วยวิธีสุดโต่ง เขาฉลาด ลึกลับ และอันตรายโดยไม่รู้ตัว

ลินดา (Linda) เพศ: หญิง
แม่เลี้ยงเดี่ยววัย 35 ปี รักลูกสุดชีวิต วิตกกังวลสูง อ่อนไหวทางอารมณ์ แต่มีความเข้มแข็งพอที่จะตามหาลูกด้วยตัวเอง เธอเป็นตัวแทนของ “ผู้ปกครองธรรมดาที่ถูกระบบทิ้ง” และค่อยๆ กลายเป็นผู้ที่ต้องเผชิญความจริงอันโหดร้ายที่สุดในเรื่อง

เด็กธนา เพศ: ชาย (บุคลิกย่อยภายในธนา)
ตัวตนเด็กวัย 9 ขวบที่เกิดจากการบาดเจ็บทางจิตใจในอดีต นิสัยสดใสแต่โหดเหี้ยมในเวลาเดียวกัน รักไม้เบสบอลทั้ง 2 ขนาดมาก มองว่าตัวเองคือ “ผู้พิพากษาที่แท้จริง” และเป็นผู้ปกป้องเด็กทุกคน เขาพูดจาเด็กๆ แต่การกระทำอันตรายและเลือดเย็น

เด็กชายที่หายตัวไป (ไม่มีชื่อเฉพาะ) เพศ: ชาย
เด็กวัย 9 ขวบ ตัวแทนของเหยื่อทุกคนในเรื่อง นิสัยซุกซน รักกีฬาเบสบอล และยังคงบริสุทธิ์จนกระทั่งถูกดึงเข้าไปในโลกของธนา

---

บทวิจารณ์นิยาย “ไม้เบสบอลสองขนาดแห่งคำพิพากษา Two Bats of Judgment”

“ไม้เบสบอลสองขนาดแห่งคำพิพากษา” เป็นนิยายแนว Legal & Justice Fiction ผสม Horror จิตวิทยาที่เข้มข้นและน่าติดตามอย่างยิ่ง เรื่องราวนำเสนอภาพของนักสืบเอกชนผู้ซึ่งยึดมั่นในความยุติธรรม แต่กลับกลายเป็นตัวแทนของความยุติธรรมที่บิดเบี้ยวที่สุดผ่านภาวะตัวตนแตกแยก (Dissociative Identity Disorder) ที่ผู้เขียนถ่ายทอดออกมาได้อย่างน่าขนลุกและสมจริง

จุดเด่นที่สุดคือการใช้ “ไม้เบสบอล 2 ขนาด” เป็นสัญลักษณ์ที่ทรงพลัง ไม้ขนาด 32 นิ้ว ผสมเหล็กหนา แทนความแข็งกร้าว โหดร้าย และบทลงโทษของผู้ใหญ่ ขณะที่ไม้ขนาด 18 นิ้ว ไม้แท้สีธรรมชาติ แทนความบริสุทธิ์ การปกป้อง และความฝันของเด็กที่ถูกทำลาย 2 ชิ้นนี้ไม่ใช่แค่เครื่องมือ แต่เป็นตัวละครที่ 3 ที่คอยขับเคลื่อนเรื่องราวและสะท้อนความขัดแย้งภายในจิตใจของธนาได้อย่างลึกซึ้ง

การสร้างบรรยากาศสยองขวัญทำได้ดีมาก โดยไม่พึ่งพาเรื่องผีหรือสิ่งเหนือธรรมชาติ แต่ใช้ความหวาดกลัวจากภายในจิตใจมนุษย์เป็นหลัก ฉากที่ธนา สลับตัวตนระหว่างผู้ใหญ่และเด็ก ทำให้ผู้อ่านรู้สึกไม่มั่นคงและหวาดหวั่นไปพร้อมตัวละคร ทุกครั้งที่เสียงเด็กธนาดังขึ้นในหัว ผู้อ่านแทบจะได้ยินเสียงหัวเราะนั้นก้องอยู่ในหูจริงๆ

ธีมหลักของเรื่องคือ “เมื่อระบบยุติธรรมล้มเหลว มนุษย์จะกลายเป็นอะไร” นิยายไม่ตอบคำถามนี้แบบตรงๆ แต่ปล่อยให้ผู้อ่านตัดสินเองว่าธนาเป็นวีรบุรุษหรือปีศาจ การที่เรื่องจบแบบเปิดกว้างแต่สมบูรณ์ในตัวเอง ทำให้รู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่ยาวนานหลังจากวางหนังสือลง

จุดที่นิยายทำได้โดดเด่นคือการพัฒนาตัวละคร ลินดาไม่ได้เป็นเพียงตัวละครแม่ที่ร้องไห้เฉยๆ แต่ค่อยๆ กลายเป็นกระจกสะท้อนความจริงอันโหดร้ายของสังคม ส่วนธนาเป็นหนึ่งในตัวเอกที่ซับซ้อนและน่าจดจำที่สุดในแนวนี้ ผู้อ่านอาจจะสงสาร เข้าใจ และหวาดกลัวเขาพร้อมกันในเวลาเดียวกัน

โดยรวมแล้ว “ไม้เบสบอลสองขนาดแห่งคำพิพากษา” เป็นนิยายสั้นที่ทรงพลัง อ่านจบแล้วยังวนเวียนอยู่ในหัวหลายวัน หากคุณชอบแนว Vigilante Justice ผสม Psychological Horror ที่มีกลิ่นอายของ “Fight Club” หรือ “Primal Fear” แต่ถ่ายทอดผ่านวัฒนธรรมไทยและอุปกรณ์กีฬาที่คุ้นเคย นิยายเรื่องนี้คือคำตอบที่สมบูรณ์แบบ เรื่องราวที่ทั้งสะเทือนใจและทำให้ต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า… ถ้าคุณเป็นธนา คุณจะเลือกทางไหน?

---