ในปี 2058 กรุงเทพฯ ถูกระบบสันติภาพครอบงำทุกย่างก้าว กล้องสแกนใบหน้า โดรนบินวน และน้ำนมแม่กลายเป็นทรัพยากรที่รัฐควบคุมเข้มงวด

คุณแม่ทุกคนต้องพกก้อนน้ำแข็งเทียม Attitude Mom V-Coool – ความเย็นที่ไม่ละลาย ไม่เลอะเทอะ ดูธรรมดาเกินไป

แต่สำหรับแพร มันคืออาวุธลับที่ซ่อนความหวังของการปฏิวัติV-Coool: ความเย็นที่ไม่เคยละลาย

เมื่อความเย็นธรรมดากลายเป็นประกายไฟแห่งอิสรภาพ… หรือกับดักที่เย็นเยียบที่สุด

ในรั้วมหาวิทยาลัยศิลปกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นสีอะคริลิกและเสียงดินสอขีดลงบนผืนผ้าใบ มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อแพรที่เดินไปมาเสมอด้วยรอยยิ้มเบาๆ บนใบหน้า เธอเป็นนักศึกษาชั้นปี 3 ที่หลงรักการวาดภาพทิวทัศน์ธรรมชาติ ชอบแบกสมุดสเก็ตช์หนาๆ ออกไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่หรือริมบึงน้ำเพื่อจับแสงแดดที่สาดส่องผ่านใบไม้เขียวขจี แต่สิ่งที่กลายเป็นเพื่อนคู่กายของเธอในทุกวันคือกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กสีขาวสะอาดที่เธอซื้อมาจากร้านมือสองใกล้ๆ มหาวิทยาลัยโดยไม่รู้เลยว่ามันกำลังจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

ในเมืองเล็ก ๆ ชื่อเย็นฉ่ำแลนด์ ที่อากาศร้อนระอุราวกับอยู่ในเตาอบยักษ์ ชาวบ้านทุกคนต่างมีที่พึ่งพิงเดียวกัน นั่นคือร้านน้ำแข็งไส “ฟูฟูเย็นใจ” ของลุงบุญมี ชามน้ำแข็งไสเกล็ดนุ่มฟู ราดนมข้นหวาน โรยถั่วแดงและ topping หลากสี คือสิ่งที่ทำให้ทุกคนลืมความร้อนไปชั่วขณะ ลุงบุญมีหัวเราะร่าเสมอ และเครื่องบดน้ำแข็งไสตัวโปรดของลุง Kashiwa BH-9270 ท่ออลูมิเนียมเงาวับ มอเตอร์แรง ๆ ใบมีดคู่ คือหัวใจที่ทำให้เกล็ดน้ำแข็งออกมาสมบูรณ์แบบทุกครั้ง

แต่แล้ววันหนึ่ง ทุกอย่างเปลี่ยนไป ร้านปิดเงียบ เกล็ดน้ำแข็งกระจายเต็มพื้นราวกับหิมะตกผิดฤดู ลุงบุญมีหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และเครื่องบดตัวนั้น… ยังคงเสียบปลั๊กค้างไว้ ราวกับกำลังรอใครสักคนมากดสวิตช์

นักสืบหนุ่มไฟแรง ร.ต.อ. กล้าใจ ถูกส่งมาสืบคดีนี้ เขาชอบทำทุกอย่างตามขั้นตอน เก็บหลักฐาน ถ่ายรูป สอบพยาน แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ คดีนี้ไม่ได้มีแค่เกล็ดน้ำแข็งและความลึกลับธรรมดา มันมีเวทมนตร์ซ่อนอยู่ มีเสียงหัวเราะจากเครื่องบดที่พูดได้ และความจริงที่ค่อย ๆ เผยออกมาในเกล็ดฟู ๆ แต่ละกอง

บางครั้ง สิ่งเล็ก ๆ ที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน อาจกลายเป็นประตูสู่ความลับที่ซ่อนอยู่ในใจเราเอง

อาร์ต ชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งที่เคยเกือบสูญเสียทุกอย่างจากอุบัติเหตุรถชน รอดชีวิตมาได้แต่ต้องแบกอาการหายใจติดขัดและนอนกรนเรื้อรังที่คอยตามหลอกหลอนเขา คืนแล้วคืนเล่า เขานอนไม่หลับ หายใจสั้นตื้น รู้สึกเหมือนมีอะไรกดทับอกอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเจอแผ่นแปะจมูกกล่องเล็ก ๆ ชื่อ Hellosmile Nasal Strips ที่คนในโซเชียลมีเดียพูดถึงกันว่าช่วยให้หายใจโล่ง นอนหลับสนิท โดยไม่ต้องพึ่งยา

คืนแรกที่เขาใช้ แผ่นบาง ๆ ที่ติดบนสันจมูก ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ลมหายใจไหลเวียนราบรื่น อากาศเข้าปอดเต็มปอด เขาหลับลึกที่สุดในรอบหลายปี และฝันถึงโลกที่ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ

แต่เมื่อเช้ามาถึง ทุกอย่างกลับซ้ำเดิมเป๊ะ นาฬิกาปลุกดังเวลาเดียวกัน ข่าวในโทรศัพท์เป็นข่าวเดียวกัน รถติดจุดเดิม เพื่อนร่วมงานทักทายด้วยประโยคเดิม ๆ ราวกับโลกทั้งใบถูกกดปุ่มรีเพลย์

อาร์ตเริ่มสงสัย แล้วก็ตระหนักว่าเขาติดอยู่ในลูปเวลาที่ไม่มีวันจบ ทุกครั้งที่ใช้แผ่นแปะ เขาจะหลับสนิทและตื่นขึ้นมาในวันเดิมซ้ำ ๆ แต่ถ้าไม่ใช้ เขาจะหายใจลำบากจนทรมาน และสุดท้ายก็วนกลับมาเหมือนกัน

แผ่นแปะจมูกธรรมดา ๆ กล่องนี้ ซ่อนความลับอะไรไว้ มันคือของขวัญจากอนาคตที่มาช่วยเขา หรือมันคือคุกที่สวยงามที่จิตใจเขาสร้างขึ้นเพื่อหนีจากความจริงอันเจ็บปวด

ในโลกที่ลมหายใจคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่ายังมีชีวิตอยู่ การหายใจที่โล่งสบายตลอดกาล จะเป็นความสุขที่แท้จริง หรือเป็นเพียงภาพลวงที่อันตรายที่สุด

นาฬิกาข้อมือเรือนเล็กๆ เรือนหนึ่ง Adidas Retro Pop One หน้าปัดดิจิทัลสีสันจัดจ้านแบบยุค 80s สายผ้านุ่มเบา ใส่แล้วรู้สึกเหมือนเวลาเดินช้าลงนิดหน่อย เหมือนหยุดโลกไว้ชั่วครู่ แต่สำหรับนานา มันไม่ใช่แค่นาฬิกาแฟชั่นธรรมดา มันคือกุญแจที่เปิดประตูสู่ความทรงจำที่เธอพยายามลืม ประตูสู่ความจริงที่บิดเบี้ยว จนแยกไม่ออกว่าอะไรคือฝัน อะไรคือเรื่องจริง

ในกรุงเทพฯ ที่ฝนตกไม่ขาดสาย หญิงสาวคนหนึ่งซื้อนาฬิกาเรือนนี้โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังเชิญชวนบางอย่างเข้ามาในชีวิต บางอย่างที่ทำให้เธอเริ่มสงสัยทุกอย่างรอบตัว ตั้งแต่เสียงกระซิบข้างหู เดจาวูที่เกิดซ้ำๆ ไปจนถึงเงาที่ตามเธอไม่เคยหาย เมื่อเวลาเริ่มถอยหลัง และความทรงจำเริ่มแตกสลาย เธอจะหนีจากวงจรนี้ได้ไหม หรือนี่คือสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาเอง

ในห้วงยามที่โลกต้องเผชิญกับโรคระบาดครั้งใหญ่ ความตายไม่ได้มาเพียงลำพัง มันมาพร้อมกับความร้อนระอุที่แผดเผาทั้งกายและใจ ในห้องผ่าตัดที่อบอ้าวไปด้วยไอร้อนชื้นและกลิ่นยาฆ่าเชื้อ แพทย์ต้องต่อสู้กับสองศัตรูพร้อมกัน ทั้งเชื้อร้ายที่กลืนกินปอดของผู้คน และอากาศที่ร้อนจนมือสั่น เหงื่อหยดลงแว่นตา จนบางครั้งมีดผ่าตัดในมือแทบไม่อาจควบคุมได้

แต่ในบางยุคสมัย เมื่อความหวังริบหรี่ มีสิ่งเล็กๆ ชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นราวกับปาฏิหาริย์ พัดลมขนาดกระทัดรัด น้ำหนักเบาราวขนนก ตัวเครื่องเรียบลื่น ชาร์จด้วยพลังงานลึกลับที่ไม่ต้องพึ่งปลั๊กไฟแรงสูง ลมที่พัดออกมาเย็นฉ่ำ ปรับระดับได้สามขั้น ตั้งแต่เบาๆ ราวสายลมยามเช้า ไปจนถึงแรงจัดราวพายุหิมะ มันไม่ใช่เพียงเครื่องคลายร้อนธรรมดา แต่มันคือกุญแจที่เปลี่ยนชะตากรรมของมนุษยชาติ

พัดลมชิ้นนี้เดินทางข้ามกาลเวลา จากอนาคตอันห่างไกลสู่ยุคที่โรคภัยครองโลก มันถูกส่งต่อจากแพทย์คนหนึ่งสู่อีกคนหนึ่ง ในวงจรที่ไม่มีวันสิ้นสุด เพื่อให้ลมเย็นนั้นพัดพาความหวัง ความรู้ และชีวิตใหม่ๆ ไปยังห้องผ่าตัดที่กำลังต่อสู้กับความมืดมิด

นี่คือเรื่องราวของ “พัดลมลับในห้องผ่าตัดสยาม” ที่เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2461 ท่ามกลางไข้หวัดใหญ่สเปนที่คร่าชีวิตผู้คนนับล้าน และวนกลับมาอีกครั้งในปี พ.ศ. 2569 เมื่อโลกเผชิญภัยร้ายที่รุนแรงยิ่งกว่า สิ่งเล็กๆ ชิ้นนี้ไม่ได้เพียงคลายร้อน แต่กำลังเขียนประวัติศาสตร์การแพทย์ใหม่ ทั้งในอดีตและอนาคต

เมื่อลมเย็นพัดผ่าน ความตายอาจต้องถอยไปหนึ่งก้าว และมนุษยชาติจะก้าวหน้าต่อไปอีกหนึ่งก้าวใหญ่

บางคืน ในเมืองเล็กๆ ที่ฝนตกพรำไม่เคยหยุดหย่อน เด็กๆ มักเล่าเรื่องผีกันเบาๆ ก่อนนอน เรื่องที่ไม่มีใครรู้ที่มาที่แน่ชัด แต่ทุกคนต่างเคยได้ยินเหมือนกันหมด เสียงกระซิบแผ่วๆ ที่ดังขึ้นจากในกระเป๋าเป้ จากในลิ้นชักโต๊ะเรียน หรือจากใต้เตียงนอน เสียงเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง เรียกชื่อใครสักคนด้วยน้ำเสียงที่ทั้งคุ้นเคยและเย็นยะเยือก

“มาเล่นด้วยกันสิ…”

ต้นเคยหัวเราะเยาะเรื่องพวกนี้ เขาเป็นเด็กมัธยมปลายที่เชื่อในวิทยาศาสตร์และ gadget มากกว่าผีสางนางไม้ พาวเวอร์แบงค์คือพระเจ้าในชีวิตเขา เพราะมันทำให้เขาเล่นเกมได้ยาวๆ โดยไม่ต้องกลัวแบตหมด มือถือ หูฟังไร้สาย สายชาร์จ คือเพื่อนสนิทที่ขาดไม่ได้ เขาชอบเก็บทุกอย่างลงในซองผ้าหูรูดสีเทาใบเล็กที่พ่อซื้อแถมมาพร้อมพาวเวอร์แบงค์ Eloop รุ่นใหม่ ซองนั้นนุ่ม ยืดหยุ่น รูดปิดแน่นด้วยเชือกไนลอน มีตัวล็อกเล็กๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าทุกอย่างปลอดภัย กันฝุ่น กันละอองน้ำได้ดี โลโก้ Orsen by Eloop ปั๊มลงไปลึกจนสัมผัสได้ด้วยปลายนิ้ว

คืนแรกที่ใช้ซองใบนั้น ต้นนั่งเล่นเกมจนดึก แสงจากหน้าจอส่องห้องมืดๆ ให้สว่างวูบวาบ เขาโยนซองลงข้างโต๊ะเรียนอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ระหว่างหลับ เขาฝันเห็นห้องเล็กๆ สีเทา ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีประตู มีเด็กๆ นั่งล้อมวงกันเงียบๆ มองเขาด้วยตาที่ว่างเปล่า พวกเขายื่นมือออกมา เชิญชวนให้เขาเข้าไปนั่งด้วย

ตื่นเช้ามา ต้นส่ายหัวไล่ความฝันนั้นทิ้ง คิดว่าเป็นเพราะเล่นเกมผีมากไป เขาหยิบซองขึ้นมาใส่ของเหมือนทุกวัน พาวเวอร์แบงค์ สายชาร์จ หูฟัง แล้วรูดปิดแน่น แต่คราวนี้ เขาสังเกตเห็นอะไรแปลกๆ เนื้อผ้าด้านในเหมือนยืดออกนิดหน่อย ราวกับมีอะไรขยับเบาๆ ข้างใน เขาเขย่าซองแรงๆ แต่ไม่มีเสียงอะไร นอกจากเสียงเชือกหูรูดที่เสียดสีกันเบาๆ

วันนั้นที่โรงเรียน พล เพื่อนสนิท ขอยืมซองไปใส่หูฟัง “ใบนี้ดูดีว่ะ นุ่มดี ไม่ทำให้ของเป็นรอย” พลยิ้มเขินๆ อย่างเคย ต้นให้ยืมโดยไม่คิดอะไร เพราะพลเป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้เสมอ

แต่คืนนั้น พลหายตัวไป
ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วเมือง เด็กชายอายุ 16 หายจากบ้านกลางดึก ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีใครเห็นอะไรผิดปกติ แม่พลร้องไห้ฟูมฟาย บอกว่าลูกชายนอนหลับปกติ แล้วเช้ามาก็หายไปราวกับละลายเข้ากับอากาศ

ต้นนั่งมองซองผ้าหูรูดที่วางอยู่บนโต๊ะ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เขาเปิดรูดออก ทุกอย่างว่างเปล่า ไม่มีหูฟังของพล ไม่มีอะไรเลย นอกจากกลิ่นจางๆ ที่ลอยออกมา กลิ่นเหมือนห้องเด็กอนุบาลร้าง ที่ไม่มีใครเข้าไปนาน

และแล้ว เสียงนั้นก็ดังขึ้นครั้งแรก

“ต้น… มาเล่นด้วยกันสิ”
เสียงเด็กผู้ชาย คุ้นเคยจนขนลุก
เสียงของพล
ต้นรู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านจากเนื้อผ้า เขารูดปิดซองแน่น มือสั่นเทา แต่ลึกๆ ข้างใน เขารู้แล้วว่าสิ่งที่เริ่มต้นขึ้นนี้ จะไม่มีวันจบง่ายๆ
ซองผ้าหูรูดสีเทาใบนั้น ไม่ใช่แค่ถุงผ้าธรรมดา
มันคือประตู
ประตูที่เปิดไปสู่ห้องเล็กๆ สีเทา
ที่เด็กๆ รอคอยเจ้าของคนใหม่
ตลอดกาล

ในโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมชานเมืองกรุงเทพฯ กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยคละคลุ้งผสมกับเสียงฝ่าเท้าเร่งรีบและบทสนทนาแผ่วเบาของผู้คนที่กำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดทั้งกายและใจ ทุกวันคือการเดินทางที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง ผู้คนก้าวเท้าไปมาบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ บางคนเดินด้วยความมุ่งมั่น บางคนเดินด้วยความลังเล และบางคน… แทบไม่รู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินอยู่เลย

นพ.อรุณ จิตแพทย์วัย 40 ต้นๆ คือหนึ่งในคนที่เดินที่นี่ทุกวัน เขาสวมชุดแพทย์สีขาวเรียบร้อย แต่สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดกลับเป็นรองเท้าแตะคู่สีดำที่สวมอยู่ใต้เท้า ADDA 2Density รุ่น 5TD24ME ไซส์ 10 คู่ที่เขาใช้มานานหลายปี พื้นโฟมสองความหนาแน่นทำให้มันเบาเหลือเกิน ชั้นบนนุ่มรับฝ่าเท้า ชั้นล่างแข็งแรงรับน้ำหนักทั้งตัว แม้จะเดินตรวจเวรทั้งวัน เท้าก็แทบไม่เมื่อย เขาชอบความรู้สึกนั้น มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยังยืนหยัดอยู่ได้ ท่ามกลางความโกลาหลของจิตใจมนุษย์ที่เขาต้องเผชิญทุกวัน

อรุณเชื่อมาตลอดว่ามนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่กำหนดตัวตนผ่านการเคลื่อนไหว การก้าวเดินคือหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าพวกเรายังมีชีวิตอยู่จริง ถ้าเราหยุดเดิน เราก็หยุดเป็นมนุษย์ เขามักพูดประโยคนี้กับคนไข้ โดยเฉพาะคนที่หลงทางในคำถามปรัชญานิรันดร์ว่า “เราเป็นอะไรกันแน่” เป็นเพียงร่างกายที่เสื่อมสลาย เป็นจิตใจที่หลอกลวงตัวเอง หรือเป็นแค่ภาพสะท้อนของสังคมที่บังคับให้เราเดินต่อไป

วันนี้ก็เช่นกัน อรุณเดินตรวจเวรตามปกติ รองเท้าแตะคู่โปรดส่งเสียงแผ่วเบาขณะสัมผัสพื้น เขารู้สึกถึงความหนาแน่นสองระดับที่รับน้ำหนักจิตใจที่หนักอึ้งของเขาเอง แต่แล้ว ประตูห้องตรวจจิตเวชก็เปิดออก คนไข้คนใหม่ถูกส่งตัวมา ชายวัย 50 ปลายๆ ผอมแห้ง ผิวคล้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน เขานั่งลง มองพื้นโรงพยาบาลราวกับมันคือหลุมลึกที่จะกลืนเขาเข้าไป

“หมอครับ” เขาพูดเสียงแผ่ว “ผมไม่แน่ใจว่าผมยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า”

คำถามนั้นดังก้องในหัวของอรุณ เขายิ้มบางๆ แล้วมองลงไปที่เท้าตัวเอง รองเท้าแตะ ADDA ที่เบาแต่ทนทานคู่นี้ กำลังจะพาเขาเข้าสู่การเดินทางครั้งใหม่ การเดินทางที่อาจทำให้เขาต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า ในที่สุดแล้ว พื้นรองเท้าที่เรายืนอยู่ มันกำหนดตัวตนของเราได้จริงหรือไม่

ทุกคนต่างไขว่คว้าหาความสมบูรณ์แบบ บางสิ่งกลับถูกซ่อนไว้ใต้ผิวหน้าอันเรียบเนียน ความแห้งสนิทที่ไร้ที่ติ ไม่มีคราบ ไม่มีรอย ไม่มีแม้แต่หยดน้ำค้างหลงเหลือ คือสิ่งที่มนุษย์ใฝ่ฝันมาตั้งแต่โบราณ ไม่ว่าจะเป็นผิวหน้าไร้ริ้วรอย ร่างกายไร้ไขมันส่วนเกิน หรือแม้แต่พื้นผิวรถยนต์ที่เงาวับหลังฝนตก ความปรารถนานั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าที่ใครหลายคนเข้าใจ มันคือการกำจัดของเหลวทุกหยดออกจากสิ่งมีชีวิต ให้เหลือเพียงโครงสร้างที่แห้งกร้าน แต่คงความนุ่มนวลเอาไว้ชั่วนิรันดร์

หลายคนเชื่อว่าศิลปะคือการเลียนแบบธรรมชาติ แต่มีศิลปินเพียงไม่กี่คนที่กล้าจะก้าวข้ามขีดจำกัดนั้น วาคา คือหนึ่งในนั้น เขาไม่ใช่แค่จิตรกรหรือประติมากรธรรมดา เขาเป็นผู้สร้างสรรค์ที่มองเห็นความงามในเนื้อเยื่อที่ถูกถอดถอนออกจากร่างกาย มองเห็นศักยภาพในการดูดซับที่เหนือชั้นในชั้นผิวหนังที่เคยมีเลือดไหลเวียน เขาใช้เวลาทั้งชีวิตค้นหาวัสดุที่สมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ใช่ผ้าฝ้าย ไม่ใช่ไมโครไฟเบอร์ ไม่ใช่แม้แต่ชามัวร์สังเคราะห์ราคาแพง แต่เป็นสิ่งที่เคยหายใจ เคยรู้สึกเจ็บปวด และเคยเปียกชุ่มด้วยของเหลวแห่งชีวิต

ผืนผ้า WACA N51 SUPER DRY Wash Partner ที่คุณเห็นขายอยู่ในร้านออนไลน์ทั่วไป ผืนใหญ่ 48×48 เซนติเมตร สีครีมเรียบเนียน นุ่มนวลจนน่ากอด มันไม่ได้เกิดจากโรงงานอุตสาหกรรม มันเกิดจากห้องใต้ดินที่เย็นยะเยือก จากมีดผ่าตัดที่กรีดช้าๆ และจากความเงียบที่กลืนเสียงกรีดร้องทุกครั้ง

นี่ไม่ใช่เรื่องเล่าของศิลปินที่ประสบความสำเร็จในแกลเลอรีระดับโลกเท่านั้น แต่เป็นเรื่องราวของคนที่หลงทางในความปรารถนาของตัวเอง และคนที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของงานศิลปะนั้นโดยไม่รู้ตัว

ถ้าคุณเคยสัมผัสผืนผ้านั้น เคยรู้สึกถึงแรงดูดซับที่แปลกประหลาด เคยสงสัยว่าทำไมมันถึงแห้งสนิทได้ขนาดนั้น… จงอ่านต่อไป

เพราะบางที ความแห้งสนิทที่คุณกำลังมองหา อาจกำลังรอที่จะดูดซับคุณเข้าไปเช่นกัน

กรุงเทพฯ ยามค่ำคืนยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟนีออนและรถติดยาวเหยียด แต่ในคลังสินค้าขนาดใหญ่ย่านชานเมือง มีเงามืด… เอ๊ะ ไม่ใช่เงามืดหรอก มีแต่กองลังสูงท่วมหัวที่เรียงรายเงียบสงบ ลังสีขาวสะอาดตา ติดป้ายชื่อชัดเจนว่า “MamyPoko Pants Premium Perfect Dry – ยกลังรวม 4 แพ็ค” แต่คืนนี้ คลังแห่งนี้ไม่เงียบอย่างที่ควรจะเป็น

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังก้องในความมืด ชายสวมฮู้ดสีดำลากลังใหญ่หนึ่งลังออกจากชั้นวางอย่างแผ่วเบา เขาเหลือบมองซ้ายขวา ใจเต้นตุ๊บๆ ไม่ใช่เพราะกลัวตำรวจ แต่เพราะลังนี้หนักกว่าที่คิด เต็มไปด้วยกางเกงผ้าอ้อมนุ่มๆ 240 ชิ้นในไซส์ M Boy ลายโพโคจังเท่ๆ ที่กำลังยิ้มให้เขาจากด้านข้างลัง

“เร็วๆ สิ เดี๋ยวโดนจับ” เสียงกระซิบจากวิทยุสื่อสารดังขึ้น

ชายฮู้ดรีบลากลังไปที่รถตู้จอดรอข้างนอก แต่ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังลั่น? ไม่ใช่ เสียงเด็กน้อยร้องงอแงจากโทรศัพท์มือถือที่ลืมปิดเสียง!

“โอ๊ยยย!” เขารำคาญตัวเอง แล้วรีบวิ่ง แต่สะดุดขอบลังข้างทาง ล้มกลิ้งลงกองผ้าอ้อมนุ่มๆ เด้งตัวขึ้นมาได้เหมือนอยู่ใน trampoline ยักษ์

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของคดีประหลาดที่ไม่มีใครอยากรับ คดีขโมยลังผ้าอ้อมพรีเมี่ยมที่แห้งสนิทเกินเหตุ

ในเมืองเดียวกันนั้น จ่าโพโค นักสืบเอกชนวัยสามสิบต้นๆ ที่เพิ่งผันตัวมาเป็นพ่อลูกอ่อน กำลังนั่งเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เบบี้โพ ลูกชายตัวน้อยในห้องนอนเล็กๆ เขาดึงกางเกง MamyPoko Pants Premium Perfect Dry ขึ้นให้ลูกอย่างชำนาญ มือหนึ่งถือแพ็คสำรองไว้เผื่อฉุกเฉิน

“แห้งสนิทเลยนะลูก ใส่ทั้งคืนยังสบายตัว พ่อถึงได้ชอบรุ่นนี้” เขาพูดยิ้มๆ แล้วจูบหน้าผากลูกชายที่กำลังยิ้มคิกคัก ลายโพโคจังบนผ้าอ้อมดูเหมือนกำลังเต้นระบำให้เบบี้โพดู

จ่าโพโคไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่ชั่วโมง เขาจะได้รับโทรศัพท์ลึกลับที่จะเปลี่ยนค่ำคืนธรรมดาๆ ของเขาให้กลายเป็นการไล่ล่าที่เต็มไปด้วยความนุ่ม ความแห้ง และความฮาแบบที่ไม่มีนักสืบคนไหนเคยเจอ

เพราะในโลกที่ลูกน้อยทุกคนต้องการความสบายตัวสูงสุด มีบางคนพร้อมทำทุกอย่างเพื่อขโมย “ความแห้งสนิท” นั้นไป
และจ่าโพโค คือคนเดียวที่ยืนหยัดปกป้องมัน ด้วยแพ็คผ้าอ้อมในมือข้างหนึ่ง และความเป็นพ่อในใจอีกข้าง
ปริศนากำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว
คุณพร้อมจะตามสืบไปด้วยกันหรือยัง?

ปี 2147 กรุงเทพฯ ยังคงเป็นเมืองที่ไม่เคยหลับ ตลาดนีออนมาร์เก็ตกลางคืนแผ่ขยายกว้างใหญ่ใต้แสงฮอโลแกรมระยิบระยับ ผู้คนนับหมื่นเดินสวนกันในซอกซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอาหาร ควันเครื่องยนต์ลอยตัว และเสียงต่อราคาดังไม่ขาดสาย

ท่ามกลางแผงขายของมือสองแผงหนึ่ง อาเล็ก เจ้าของร้านตัวเล็กๆ กำลังหยิบปืนยิงราคา 8 หลักรุ่นโบราณขึ้นมาเช็ดฝุ่น มันคือเครื่องมือคู่ใจที่เขาใช้ติดป้ายสินค้ามาตลอดสิบปี กลไกมือล้วนๆ ไม่ต้องชาร์จ ไม่ต้องเชื่อมเน็ต พิมพ์ชัด ติดแน่น ราคาถูก แต่สำหรับเขามันคือมากกว่าอุปกรณ์ มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน

คืนนั้น ลูกค้าคนหนึ่งในเสื้อคลุมสีเงินเงาวับเดินมาหยุดตรงหน้าแผง เขาจ้องปืนยิงราคาในมืออาเล็กนิ่งๆ ก่อนพูดช้าๆ ด้วยสำเนียงที่ไม่มีใครในตลาดเคยได้ยิน

“ผมต้องการ… อุปกรณ์ติดป้ายข้อมูลชิ้นนั้น”

อาเล็กยิ้ม ยื่นปืนให้โดยไม่คิดอะไร

เขาไม่รู้เลยว่าการขายครั้งนี้ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการติดต่อครั้งแรกระหว่างมนุษยชาติกับสิ่งมีชีวิตจากดาวดวงอื่น และปืนยิงราคาธรรมดาๆ ชิ้นนั้น คือกุญแจที่เปิดประตูสู่กาแล็กซีทั้งใบ